آیینه مجنون به بیابان که شکسته ست

عم ری ست جنون می کنم از خجلت افلاس

دستی که ندارم به گریبان که شکسته ست

هر ذره جنون چشمی از دیده آهوست

بیدل نفسی چند فضولی کن وبگذر

بر خوان کریمان دل مهمان که شکسته ست