بیدل نفسی چند فضولی کن وبگذر

دستی که ندارم به گریبان که شکسته ست

هر ذره جنون چشمی از دیده آهوست

آیینه مجنون به بیابان که شکسته ست

بر خوان کریمان دل مهمان که شکسته ست