موی مجنون بی سر و پاگردنی افراشته ست

گردباد امروز در صحرا قیامت کاشته ست

چون سحرگرد نفس بر آسمانها برده ایم

بی طنابی خیمه ما ناکجا برداشته ست

در ازل آیینه شرم دویی در پیش داشت