در ازل آیینه شرم دویی در پیش داشت

موی مجنون بی سر و پاگردنی افراشته ست

چون سحرگرد نفس بر آسمانها برده ایم

بی طنابی خیمه ما ناکجا برداشته ست

مصلحت بینی که ما را جز به ما نگماشته ست

تا قیامت حسرت دیدار باید چید و بس

چشم مخموری دربن وس برانه نرگس کاشته ست