سرنوشت خویش تا خواندم عرقها کرد گل

مصلحت بینی که ما را جز به ما نگماشته ست

تا قیامت حسرت دیدار باید چید و بس

چشم مخموری دربن وس برانه نرگس کاشته ست

این خط موهوم یکسر نقطه شک داشته ست

قطره ای بودم .ولی از جسم خاکی بسته ام

فرصت عمر اینقدر بر من غبار انباشته ست