جز به صحرای عدم بیدل کجا گنجد کسی

طرفه تر این کادمی خود را کسی پنداشته ست

ریشه واری در طلب مژگان سر از پا برنداشت

عشق ما را در زمین شرم مطلب کاشته ست

تنگی این عرصه در دل جای دل نگذاشته ست