پهلوی بیمار الفت طرفه بستر داشته ست

خار خار موج در خونم قیامت می کند

خنجر نازت نمی دانم چه جوهر داشته ست

بر رهت چون نقش پا از من صدایی برنخاست

حسرت مستان این بزم از فضولی می کشم

شرم اگر باشد عرق هم می به ساغر داشته ست

بزمها از رشته شمعی ست لبریز فروغ