دل جهانی را به فریاد حزین برداشته ست

کوشش بیهوده خلقی را به کلفت غوطه داد

موج در خورد تلاش ، از بحر، چین برداشته ست

تا نفس زد تخم خواب ریشه ها گردید تلخ

برحلاوت دوستان یک چشم عبرت وا نکرد

این همه زخمی که موم از انگبین برداشته ست

بیش ازین تاب گرانیهای دل مقدور نیست