سایه بودیم این زمان خورشید گردونیم و بس

پشت ابرو هم خم از بار جبین برداشته ست

سعی ما چون شمع رفت آخر به تاراج عرق

نخل باغ ناتوانیها همین برداشته ست

نیستی ما را چه مقدار از زمین برداشته ست

بیدل از افلاس ما رز جنون پوشیده نیست

دست کوته تا گریبان آستین برداشته ست