آسوده همین کشتی درویش گذشته ست

ی پیر خرف شرم کن از دعوی شوخی

عمری که کمش می شمری بیش گذشته ست

زین بحرکه دور است سلامت زکنارش

سرمایه هوایی ست چه دنیا و چه عقبا

از هرچه نفس بگذرد از خویش گذشته ست

بیدل به جهان گذران تا دم محشر