تا به کی زیر فلک داغ طفیلی بودن

بال اگر سوخت نفس شوق پرافشانی هست

زندگی بی المی نیست بهار طربش

زخم تا خنده فروش است نمکدانی هست

نبری رنج در آن خانه که مهمانی هست

محوگشتن دو جهان آینه در بر دارد

جلوه کم نیست اگر دیده حیرانی هست