باده گر خواهی همان لب بازکردن ساغری ست

گلفروش است از بهار لاله زار این چمن

آتش داغی که در پیراهنش خاکستری ست

ظرف استعداد مستان ساقی بزم است و بس

انفعال گمرهی در اشراف عجز نیست

خامه تسلیم ما را خط کشیدن مسطری ست

صورت انگشت زنهاریم و قدی می کشیم