ترسم نفس کشی و ندانی کمان کیست

ای صبح گرد ناز تو از کاروان کیست

بر خو چیدن تو متاع دکان کیست

آنجاکه فرصت من وما تیر جسته است

سر برنیاوری چوگهر از سجود جیب

گر محرمت کنندکه دل آستان کیست

داغم ز دست بی اثریهای آه خویش