چون بشکند این ساز، چه خشم و چه مدارا

هر برگ گلی زین چمن آیینه زنگیست

در گلخن وحشتکده فرصت امکان

دودی ، شرری چند شتابی و درنگیست

زیر و بم تار نفست صلحی و جنگیست

از اهل تکبر مطلب ساز شکفتن

چین بر رخ این شعله مزاجان رگ سنگیست