داغ زیر پا وآتش بر سر و در دیده اشک

چون گهر غلتیدن اشکم ز درد بی نمی ست

فرصتم تاکی ز بی آبی کشد رنج نفس

ساز قلیانی که دارد مجلس پیری دمی ست

شمع را در انجمن بودن چه جای خرمی ست

حاصل اشغال محفل دوش پرسیدم ز شمع

گفت : افزونی نفس می سوزد و قسمت کمی ست