خاک پای تو را به خود قسمیست

یاس پیموده ام ز باده مپرس

جام و مینای اشک چشم نمیست

به سر خود که خاک پای توام

هم به خود یک نگه تغافل زن

اگر آیینه قابل ستمیست

هرکجا عشق چهره پرداز است