دمیده ایم چو صبح از طبیعت وحشت

تو فال آینه زن گر دماغ حیرانیست

مجاز پرده ناموسی حقیقت توست

به هوش باش که زیر لباس عریانیست

غبار ما همه آثار دامن فشانیست

عدم توهم هستی ست هرچه باداباد

رسیده ایم به آبادیی که وبرانیست