عدم توهم هستی ست هرچه باداباد

به هوش باش که زیر لباس عریانیست

دمیده ایم چو صبح از طبیعت وحشت

غبار ما همه آثار دامن فشانیست

رسیده ایم به آبادیی که وبرانیست

به پیچ و تاب نفس دل مبند فارغ باش

که این غبار تپش کاکل پریشانیست