به پیچ و تاب نفس دل مبند فارغ باش

غبار ما همه آثار دامن فشانیست

عدم توهم هستی ست هرچه باداباد

رسیده ایم به آبادیی که وبرانیست

که این غبار تپش کاکل پریشانیست

غرور شیوه اهل ادب نمی باشد

سری که موج گهر می کشد گریبانیست