که این غبار تپش کاکل پریشانیست

عدم توهم هستی ست هرچه باداباد

رسیده ایم به آبادیی که وبرانیست

به پیچ و تاب نفس دل مبند فارغ باش

غرور شیوه اهل ادب نمی باشد

سری که موج گهر می کشد گریبانیست

قماش فهم نداریم ورنه خوبان را