خواهشی کو، تا توانم فال نومیدی زدن

دامن پیچیده ای دارم که صحرا کردنی ست

نیستم بیهوده گرد چارسوی اعتبار

مشت خاکی دارم و با باد سوداکردنی ست

سوختن را نیز خاشاکی مهیاکردنی ست

جیب نازی می درد صبح بهار جلوه ای

مژده ای آیینه رنگ رفته پیداکردنی ست