تا نباشد از دو سر محکم صدا در تار نیست

حرص خلقی رادرین محفل به مخموری گداخت

غیر چشم سیر، جام هیچکس سرشار نیست

حسن و عشق آیینه شهرت گرفت از اتفاق

سختی دل ناله را سنگ ره آزادگی ست

رشته تا صاحب گره باشد رهش هموار نیست

تا فنا ما را همین تار نفس بایدگسیخت