تا توانی ناله کن کر و فری در کار نیست

اضطراب دل ز هر مویم چکیدن می کشد

چون رگ ابر بهارم نشتری در کار نیست

عالم عجز است اینجا جاه کو، شوکت کدام

خشت بنیاد تو بر هم چیدن مژگان بس است

در تغافلخانه ، بام و منظری درکار نیست

زهد و تقوا هم خوش است اما تکلف بر طرف