کان همه آواز پا، جز در کف افسوس نیست

دامن صحرای مطلب بسکه خشک افتاده است

آبروها بر زمین می ریزد و محسوس نیست

از سراغ رفتگان دل جمع باید داشتن

در محبت مرگ هم چون زندگی دام وفاست

این ورق هرچند برگردد، خطش معکوس نیست

تشنه لب باید گذشت از وصل معشوقان هند