طالب فهم مسمایی عیار اسم گیر

هرقدر بخشد کسی آب از محیط اسراف نیست

عرش و فرش اینجا محاط وسعت آباد دل است

کعبه ما را سواد تنگی از اطراف نیست

صورت عنقا همین جز عین و نون و قاف نیست

قید دل بیدل غبار ننگ فطرتها مباد

تا ز مینا نگذرد درد است این می صاف نیست