حسن را بی عرق شرم طراوت نبود

مژه برهم زدن از دست تاسف کم نیست

موج در آب گهر آینه همواری ست

دل اگر جمع شود کار هوس در هم نیست

گل کاغذ به از آن گل که بر او شبنم نیست

درد معشوق فزونتر ز غم عشاق است

چاک چون سینه گندم به دل آدم نیست