موی ژولیده مدان جوهر تجرید جنون

گل کاغذ به از آن گل که بر او شبنم نیست

درد معشوق فزونتر ز غم عشاق است

چاک چون سینه گندم به دل آدم نیست

که سرافرازی قدر علم از پرچم نیست

همچو ابر آینه دار عرق شرم توایم

خاک ما گر همه بر باد رود بی نم نیست