جز وحشت از متاع جهان برنداشتیم

راحت کجاست گر دلت از خویش رسته نیست

درآتش است نعل سپندی که جسته نیست

بر ما مبند تهمت باری که بسته نیست

دیوانه تصرف دشت محبتم

خاری نیافتم که به پایی شکسته نیست