ریشه ما هرقدر بر خویش بالد دانه نیست

هر نفس فرصت پیام مژده دیدار اوست

صد مژه بر خواب پا باید زدن افسانه نیست

دل به انداز غبار ناله از خود رفته است

داغ نیرنگ تغافل مشربیهای دلم

عالمی ناآشنا می گردد و بیگانه نیست

ای هجوم بیخودی رحمی که در ضبط شعور