غیر وحشت کیست تا گردد مقیم خانه ام

در جنون آباد هستی هیچکس فرزانه نیست

بسکه یادت می دهد پیمانه بی هوشی ام

اشک هم در دیده ام بی لغزش مستانه نیست

سیل هم بیش از دمی مهمان این ویرانه نیست

گریه شبنم پی تسخیر گل بیهوده است

طایران رنگ را پروای آب و دانه نیست