بر حاصا دنیا چفدر ناز توان کرد

اینجا خم طاعت ، شکن طرف کلاهیست

تا چند زند لاف بلندی ، سرگردون

این بیضه به زبر پر پرواز نگاهیست

سرتاسر این مزرعه یک مشت گیاهیست

فرش در دل شو، که درین عرصه نفس را

از هرزه دوی خانه آیینه پناهیست