فال سر تسلیم زن و ساز قدم کن

از هرزه دوی خانه آیینه پناهیست

زین هستی بیهوده صوابی که تو داری

گر جرم تصور نکنی سخت گناهیست

تا منزل رحت زگریان نو رآهیست

بیدل پی آن جلو ه که من رفته ام ازخویش

هر نفش قدم، صورت خمیازه آهیست