تا منزل رحت زگریان نو رآهیست

زین هستی بیهوده صوابی که تو داری

گر جرم تصور نکنی سخت گناهیست

فال سر تسلیم زن و ساز قدم کن

بیدل پی آن جلو ه که من رفته ام ازخویش

هر نفش قدم، صورت خمیازه آهیست