امروز من چوکیسه فرد ای من تهی ست

چون صبح بالی از نفس سرد می زنم

عمری ست آشیانه عنقای من تهی ست

از نقد دستگاه زیانکار من مپرس

چون پیکر حبابم از آفت سرشته اند

از مغز عافیت سر بی پای من تهی ست

یارب نقاب کس ندرد اعتبار پوچ