سیر چمن آینه هم دیده درایی ست

ای خاک نشین کسب ادب مفت سفالت

اندیشه چینی مکن این جنس خطایی ست

آنجاکه گل حسن حیاپرور نازست

فریادکه یک عمر غبارنفس ما

زد بال و ندانست که پروازکجایی ست

کو صبروچه طاقت که به صحرای محبت