شب ز برق بیخودی چون کاغذ آتش زده

سر به سنگی می نهد گر دامن صحرا گذاشت

گر عروج آهنگی ، از زندانگه گردون برآ

می سراپا نشئه شد تا دامن مینا گذاشت

سوختم چندان که داغت بر تن من جاگذاشت

چو سپند از درد و داغ بی کسیهایم مپرس

دود آهی داشتم رفت و مرا تنها گذاشت