زین خرامی که غبارش همه اجزای دل است

آسمان نیز دلی داشت ز دنیا برداشت

دور پیمانه خودداری ما آخر شد

امشب آن قامت افراخته مینا برداشت

خواهد ایینه سر از راه تو فردا برداشت

تیغ بیداد تو بر خاک شهیدان وفا

سرم افکند به آن ناز که گویا برداشت