چیزی ننمودیم که ارزد به خیالی

تا وصل دماغ همه کس حرص عزب داشت

از مشتری و زهره، نه رنگی ست ، نه بویی

این باغ همین خار و خس راس و ذنب داشت

تمثال ز آیینه تحقیق ادب داشت

صد هرگز به امل هرزه شمردیم وگرنه

سر تا قدم شمع همین یک دو وجب داشت