چشم زخم نیستی در عالم ایجاد داشت

این زمان محو فرامش نغمگی های دلیم

جام ما پیش ازشکستنها ترنگی یاد داشت

از فنای ما مشو غافل که این مشت شرار

دوش کز سازعدم هستی ظهور آهنگ بود

ناله ما هم نوای هرچه باداباد داشت

حیف اوقاتی که صرف کوشش بیجا شود