کافرم گر هیچ کافر این قیامت یاد داشت

عالمی بر باد رفت و ریشه عجزم بجاست

ناتوانی بر مزاجم جوهر فولاد داشت

آنچه بر دل رفت از یاد برهمن زاده ای

برده ام تا جلوه ای نقب خرابیهای دل

این عمارت جای خشت آیینه دربنیاد داشت

یاد ایامی که در صحرای پرشور جنون