وحدت آن نیست که کثرت گرهش باز کند

زین چمن گل به سر آن داشت که مشتی زر داشت

نشئه ناز تعین می جام رمقی ست

سر بی گردن فرصت چو حباب افسر داشت

نقطه مهر عجبی بر سر این دفتر داشت

رنج دعوی نبری عرصه فرصت تنگ است

شررکاغذ آتش زده این محضر داشت