تا چو شک از مژه جستیم به خاک افتادیم

نقطه مهر عجبی بر سر این دفتر داشت

رنج دعوی نبری عرصه فرصت تنگ است

شررکاغذ آتش زده این محضر داشت

بال ما را عرق شرم رهایی تر داشت

دل نه امروز گرفته ست سر راه نفس

نشئه در خم به نطر آبله ساغر داشت