آسمان نیست که ما دل ز جهان برداریم

بال ما را عرق شرم رهایی تر داشت

دل نه امروز گرفته ست سر راه نفس

نشئه در خم به نطر آبله ساغر داشت

دل زمین ا ست زمین راکه تواند برداشت

تا فنا موج نزد جوهر هستی گم بود

بعد پرواز عیان گشت که رنگم پر داشت