یاد ایامی که چشمم یک دو شبنم وار داشت

نارسابی صد خیال هرزه انشا کند

طینت بیکار، ما را بیشتر در کار داشت

عمرها شد چون گهر تهمت کش بی دردی ام

آسمانی از کف خاک اختراع غفلت است

بیدل از فخری که ما دارپم باید عار داشت