ای عافیت ببال که هستی وبال داشت

پرگویی من آفت آگاهی دل است

آیینه بود تا نفسم اعتدال داشت

مردیم و از غبار دو عالم به در زدیم

غارتگر بهار نشاطم شکفتگی ست

تا غنچه بود دل چمنی در خیال داشت

بیدل هزار جلوه در آیینه ات گذشت