غارتگر بهار نشاطم شکفتگی ست

آیینه بود تا نفسم اعتدال داشت

مردیم و از غبار دو عالم به در زدیم

ای عافیت ببال که هستی وبال داشت

تا غنچه بود دل چمنی در خیال داشت

بیدل هزار جلوه در آیینه ات گذشت

آن شخص کوکه این همه عرض مثال داشت