بیهوده همچو صبح دمیدیم و سوختیم

عرض سراسر چمنم یک نهال داشت

در بحر احتیاج که موجش تپیدن است

آسایشی که داشت لب بی سوال داشت

فصل بهار بی نفسی اعتدال داشت

دل خون شد و کسی به فغانش نبرد پی

این چینی شکسته زبان سفال داشت