عمرم ، کی آمدم که دهم عرض رفتنی

این چینی شکسته زبان سفال داشت

از دل غبار هستی موهوم شسته ایم

رفت آنکه لوح آینه ما مثال داشت

تهمت خرامی ام قدم ماه و سال داشت

تنها نه بیدل از تپش آرام منزل است

هر بسمل ، آشیان طرب ، زبر بال داشت