در شکست خویشتن مشت غبارم دام داشت

باد دامانت غبارم را پریشان کرد و رفت

سرمه ام درگوشه چشم عدم آرام داشت

عالمی را صید الفت کرد رنگ عجز من

پختگی در پرده رنگ خزانی بوده است

میوه ام در فکر سرسبزی خیالی خام داشت

یاد آن شوقی که از بیطاقتیهای طلب