هرکسی ایجا به قدر عاجزی آرام داشت

دل مصفاکردن از بشم به طوف جلوه برد

آینه بر دوش حیرت جامه احرام داشت

بی پر و بالی تپش فرسوده پرواز نیست

در نقاب اشکم آخرحسرت دل قطره زد

رنگ صهبا پای گردیدن به طبع جام داشت

چون عرق زین نقد ایثاری که آب است از حیا